مازندلیگ- داستان تنها هوادار تیم ملی کامبوج که یکه و تنها در ورزشگاه آزادی تیمش را تشویق کرد و حتی بعد از گل چهاردهم هم عقب ننشست، هنوز داغ است؛ بعضی‌ها او را ستایش می‌کنند و برخی هم برایش جوک می‌سازند. بالاخره شوخی کردن با همه چیز، یک مکانیزم روانی است برای ما ملت غمگین و افسرده. در عین حال اما این اولین بار نیست که چنین اتفاقی در دنیای فوتبال رخ می‌دهد. هفت سال پیش هم یک هوادار اودینزه، در یک زمستان سخت ششصد مایل راه را طی کرد تا تیمش را در بازی بیرون از خانه برابر سمپدوریا حمایت کند. او نود دقیقه اودینزه را تشویق کرد و چنان تاثیری روی افکار عمومی ایتالیا گذاشت که برایش مرثیه‌ها نوشتند و حتی طرح صورتش را کشیدند. اودینزه آن بازی را با همین یک تماشاگر برد، اما هواداران میزبان با وجود شکست، دست به تشویق او زدند، برایش نوشیدنی خریدند و باشگاه سمپدرویا هم هزینه بازگشتش را تقبل کرد. بعید هم به نظر می‌رسد کسی برای او جوک ساخته باشد یا گزارشگر شبکه هوادار میزبان، مدام او را با الفاظی شبیه «طفلک» یا «بنده‌خدا» خطاب کرده باشد. اینجاست که می‌گویند: «همه هم اگه برن، من که هوادارتم.»



مطالب مرتبط


  • برچسب ها:

نظر تایید شده:0

نظر تایید نشده:0

نظر در صف:0


پربازدیدهای زنگ تفریح
پربازدیدهای ورزش ایران و جهان
کلیه حقوق سایت متعلق به پایگاه خبری تحلیلی ورزش مازندران، مازندلیگ می باشد