گاهی اوقات، بسیار سخت است که تصور کنید مردم در این سرزمین با توپ فوتبال بازی می‌کنند. به‌نظر می‌رسد شادی فوتبال بازی کردن و زندگی مردم در این بخش از دنیا، خیلی با هم تضاد داشته باشند. عجیب‌ترین مناطق مرزی اسکاتلند، جایی که مردم دیگر کار خاصی برای انجام دادن ندارند. روستاهایی که حالت نیمه متروک به خود گرفته‌اند. در روزهایی نه چندان دور، سر و صدای کارخانه نساجی در همه جای شهر شنیده می‌شد. کارخانه‌ای که بر اثر کوچک‌تر شدن دنیا و واردات جنس ارزان‌قیمت از کشورهای آسیای شرقی، حالا تنها ویرانه‌اش باقی مانده. شما هنوز هم وقتی در حال قدم زدن در این مناطق هستید، اثراتی از کارخانه نساجی را می‌بینید. روی درختان، روی سنگ‌های واضح و حتی روی دست‌های پیرمردهای شهر. اما بسیاری از مردم، وجود یک کارخانه در این منطقه را فراموش کرده‌اند. چرا که دیگر صدای سوت کارخانه شنیده نمی‌شود و مردان و زنان سر ساعت مشخصی همه به سمت یک مقصد واحد حرکت نمی‌کنند. از این کارخانه، حالا فقط یک خاطره باقی مانده است.

این روزها اما حال و هوای روستا در حال تغییر است. به نظر می‌رسد مردم به دنبال کاری برای انجام دادن هستند. ساختمانی که از دور شبیه به یک آسیاب آبی خراب شده می‌ماند، قرار است زندگی مردم این منطقه را دگرگون کند. وقتی در مورد فوتبال صحبت می‌کنیم، باید نگاهی متفاوت نسبت به سایر ورزش‌ها داشته باشیم. در خیلی از مناطق شبیه به این روستا، بازی‌هایی مثل راگبی انجام می‌شود، اما واقعا شور و شوقی که فوتبال به مردم می‌دهد بسیار متفاوت است. در همین شهر «گالشیز» که موضوع صحبت ما است، یک تیم راگبی قدرتمند وجود دارد. اما تیم فوتبال «گالا فیریدین راورز» از روستای «نیدردیل» با وجود اینکه در پایین‌ترین سطح فوتبال اسکاتلند است، هواخواهانی به وسعت تمام شهر دارد. هر بازی، مردان و زنان کنار هم به استادیوم می‌آیند و جام‌های‌شان را به نشانه پیروزی پیش از شروع مسابقه به هم می‌کوبند. کافه نزدیک به استادیوم، قلب شهر است و هیچ چیز مانع از آن نمی‌شود که مردم پیش از مسابقات به این کافه نیایند. زوج‌های مسن، کسانی که روزهای خوش فعال بودن کارخانه را به یاد دارند، کنار هم می‌نشینند و با شور زیادی انتظار نزدیک شدن ساعت مسابقه را می‌کشند. یکی از زن‌های هوادار تعریف می‌کند که پدرش برای او گفته در سال ١٩٢٨ تیم سلتیک برای یک بازی به این شهر آمده بود. امکانات استادیوم بسیار کم بود و کفاف هواداران گلاسکویی که برای حمایت تیم‌شان به این شهر آمده بودند را نمی‌داد. به همین خاطر آنها در خیابان و باغ‌های اطراف با پیراهن‌های سفید و سبز نشسته بودند و بازی تیم‌شان را تماشا می‌کردند. برخی از آنها توسط سگ‌های ولگرد مورد تعقیب قرار می‌گرفتند و صحنه‌های خیلی بامزه‌ای شکل گرفته بود.

یکی از مشکلات اصلی این باشگاه و به‌طور کلی مردم منطقه، بارندگی‌های شدید و طولانی است. خیلی از بازی‌های تیم «گالا فیردین راورز» به خاطر آ‌ب‌گرفتگی زمین لغو می‌شوند. در زمستان‌ها گاهی امکان دارد به خاطر پوشیده بودن تپه‌های اطراف، گوسفندان خودشان را به زمین بازی برسانند و شما به جای تماشای ٢٢ فوتبالیست، با ده‌ها گوسفند روبرو شوید. به هر حال اگر در یک هفته خوب به این استادیوم سر بزنید، با منظره‌ای بی‌نظیر از جنگل و شهری قدیمی مواجه می‌شوید که قطعا ناب‌ترین تجربه فوتبال دیدن‌تان خواهد بود. شاید قهوه‌تان به خوبی دیگر ورزشگاه‌ها نباشد. شاید هم در موقع بارندگی، سقف ورزشگاه چندان به کمک شما نیاید و به هر حال خیس شوید، اما این یک تجربه ناب از دیدن بازی تیمی خواهد بود که امید یک شهر خسته است. این باشگاه از سال ١٨٩۴ کارش را شروع کرده، اما اخیرا با ادغام با یک باشگاه دیگر، تیمی قدرتمندتر شده و مردم از حمایت آن لذت بیشتری می‌برند. تمام بازیکنان برای همین منطقه هستند.

این باشگاه کمی هم شبیه به نساجی مازندران است. شهری که حیاتش به یک کارخانه وابسته بود و حالا که دیگر از آن کارخانه خبری نیست، باشگاه فوتبال شهر تبدیل به امید اول همه مردم شده است. تنها وجه همبستگی مردم در گذشته کار کردن در کارخانه نساجی بود و حالا حمایت از تیم کوچک شهر. هرچند نساجی مدت‌هاست در سطوح بالای فوتبال ایران بازی می‌کند، اما امسال برای اولین بار به لیگ برتر رسیده و بیشتر از اینکه تیم فوتبال و بازیکنان مردم را جذب کنند، هواداران مازندرانی هستند که برای مردم جالب به نظر می‌رسند. کسانی که شعارهای‌شان مختص به خودشان و زندگی‌شان است. «نساجی ‌ای امید شهر خسته، نفس من به نفست بسته، نمی‌ذاریم هیچ جا تو رو تنها، با تو هستیم تا آخر دنیا» یک شعار متفاوت در فوتبال ایران است. تیمی که امید یک شهر است و هرگز استادیومش خالی از تماشاگر نیست. «گالا فیریدین راورز» عموزاده اسکاتلندی «نساجی مازندران» است.



مطالب مرتبط



نظر تایید شده:2

نظر تایید نشده:0

نظر در صف:0


هادی 1 2 چهارشنبه 24 مرداد 1397-09:30

موندم اینهمه بازیکن لیگ برتری خریدیم چرا ازشون استفاده نمیکنیم...امید سینک سال قبل بهترین بازیکن پارس جم بود خیلی از تیمها دنبالش بودن ابوالفضل اعلایی سه سال ستون اس خوزستانی بود که قهرمان ایگ شد به الفتح عربستان گل زده وتیم هفته آسیا انتخاب شد مبشینه ذخیره بارانی بازیکنی که ۱۶تیم لیگ برتری میخواستنش اونم ذخبره شده...وقتی بارانی که حق خودشو تیم ملی میدونه اومد که برای تیم ملی بجنگه ولی آقای نکونام میذاره ذخیره عبدی معلومه خوشحال نیست...نساجی فعلی منتخبی از لیگ یکیهاست این بازیکنان شاید درآینده بهتر بشن ولی الان اول فصله ومیشد امتیاز جمع کرد ولی متاسفانه نکونام با بی تجربگی داره این زمانو از دست میده
الان ولسیانی وعبدالله زاده هم خریدین توپست هافبک دفاعی ولی بازم مطمئنم دوهافبک دفاعی تیم آلشک وعبدی هستن..
ترکیب واقعا ضعیفه معلومه به خود باوری نمیرسه
اعلایی وفرجی یا ولسیانی دفاع مرکزی باشن بارانی وشیری وعبدلله زاده وعلی عاشوری ۴هافبک وسینک وعباس زاده مهاجم باشن شک نکنید نساجی خیلی قدرتمند میشه
ولی نمیدونم چرا نکونام با داشتن اینهمه بازیکن با تجربه اصرار به اسنفاده از لیگ یکیهایی داره که نا تیم شدن باید کلی امتیاز از دست بده
از قدیم شنیدیم به ترکیب تیم برنده دست نمیزنن ولی نساجی۳بازی کرده واقعا نتونسته انتظاراتو برآورده بکنه
پارس جم وذوب تو قائمشهر مالک توپ ومیدان بودن
اگه قرار بود تین ترکیب ضعیف بره تو زمین اینهمه بازیکن لیگ برتری برای چی خریدید
مگه میشه مگه داریم بازیکن بزرگی مثل بارانی داشته باشی نتونی ازش درست استفادا بکنی یا اعلایی....
اعلایی ستون وهمه کار استقلال خوزستانی بود که قهرمان لیگ شد مدافع سرزنی که الفتح عر بستان گل زد
واقعا انتظارم از نکونام خیلی بیشتر بود
ولسیانی سینک بارانی اعلایی ۴بازیکنی که آرزوی تمام مربیان لیگ برترین ولی تو نساجی بهشون بازی نمیرسه
آقای امیری شما پاسخ بدین چرا؟
ایگ برتر ۳۰بازیه ۱۵بازی میزبانیم دوتاش رفت
پاسخ

ramin 1 0 پنجشنبه 25 مرداد 1397-12:29

با سلام.
1-فراموش نکنیم تیم بعد از 24 سال اومده لیگ برتر.
2-سطح فوتبال لیگ 1 با لیگ برتر صددر صد متفاوته.
3-جنگ نابرابر بودجه تیم های دولتی با تیم های خصوص .
4-سهمیه محدود در جذب بازیکن لیگ برتر از سوی تیم های تازه صعود کرده به لیگ برتر .
5-ضمن این که تیم و تماشاچیان هنوز در حال و هوا و فضای لیگ 1 هستند.
6-تا 5 6 هفته اول نمیشه رو هیچ تیمی قضاوت کرد.
7- باید یادمان باشد تیم هایی که از لیگ 1 به لیگ برتر می ایند در سال اول فقط و فقط باید به این فکر کنند که در لیگ برتر بمانند و سقوط نکنند..
8-در پایان باید وقتی به استادیوم می آئیم فقط باید به فکر تشویق و حمایت از تیممان باشیم.تا تیممون بتونه نتیجه بگیره.و رویا پردازی نکنیم.
9-مطمنا جواد نکونام نشون داده مرده روزهای سخته و تیممون هر هفته بهتر از هفته قبل میشه.فقط نیاز به زمان داره پس عجله نکنیم و اگر تیممون چند هفته پشت سر هم باخت و نتونست نتیجه بگیره باز هم حمایت کنیم.
10-در پایان فقط حمایت حمایت حمایت

پربازدیدهای زنگ تفریح
پربازدیدهای ورزش ایران و جهان
کلیه حقوق سایت متعلق به پایگاه خبری تحلیلی ورزش مازندران، مازندلیگ می باشد